Bir yıl geçti üstünden

Tam bir yıl önce yüksek ateş, eklem ağrısı, öksürük ve nefes darlığı şikâyetiyle hastaneye gitmiştim. Test sonucunda kovit olduğumu öğrendim.

Böylece hayatımın en zorlu dönemi başlamış oldu. Evde tedavi süreci başladı. İlaç kullanmadan geçirdiğim 3. günün sonunda evde nefes alamamaya başladım.

Ambulans çağırmak zorunda kaldık. 2,5 saatin sonunda gelen ambulansa bindiğimde satürasyon değerim 72’yi gösteriyordu. Nefessizlikten ölmek üzereydim.

Acilen yatış verildi. Oksijen takviyesiyle nefes alabiliyordum ama zaman geçtikçe mevcut oksijen yetmemeye başladı. Hastaneye yatışımın ertesi gün yoğun bakıma kaldırıldım.

Verilen ilaçların etkisiyle günden güne daha iyi oldum ve Allah’a şükürler olsun normal servise sevk edildim. Yoğun bakımda toplam 3 gün, hastanede de toplam 10 gün kaldım.

Bu süreç hayatı sorgulama fırsatı verdi bana. Üzerimizdeki elbisenin bile aslında bize ait olmadığını, sevdiklerimizin, dostlarımızın bize bir yere kadar destek verebileceğini görmüş oldum. Bize Allah’tan başka ne bir dost, ne de bir yardımcı varmış…

Aslında hayatımız pamuk ipliğine bağlıymış.

Aslında kabir hayatı bize çok uzak değilmiş.

Aslında sahip olduğumuzu sandığımız şeyler bize ait değilmiş.

Aslında peşinden koştuğumuz dünya hayatı gerçek manada bir boşluktan ibaretmiş.

Bunları ve dahasını sorgulama imkanım oldu. Bir çok hakikati adeta kabir provası olan o küçücük yoğun bakım odasında görmüş oldum.

Ve o ibret dolu günlerin üzerinden tam bir yıl geçti.

Ne çabuk geçiyor zaman. Her geçen gün gerçek hayata yakınlaştırıyor bizi.

***

Verdiği nimetlerden dolayı Allah’a sonsuz şükürler olsun.
Hastalarımıza acil şifalar, ölmüşlerimize rahmet ihsan eylesin. Bundan sonraki hayatımızı O’nun rızasına uygun yaşayabilmemizi nasib etsin.

O zorlu süreçte yanımda olan tüm dostlara sonsuz sevgiler…

Ramazan ayınız mübarek olsun. Dualarınızda beni de unutmayın.